صفحه ها
دسته
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 30141
تعداد نوشته ها : 35
تعداد نظرات : 8
Rss
طراح قالب

چرا امام حسین در زمان معاویه اقدام به قیام  نکرد ؟

1-    وجود صلحنامه

سوال اینجاست که مگر معاویه پس از ورود به کوفه در حالی که هنوز جوهر صلح نامه خشک نشده بود ، آن را زیر پا نگذاشت و خود را غیر ملتزم به آن معرفی نکرد؟ پس چگونه امام حسین (ع) خود را پایبند به صلحنامه ای می داند که در همان آغاز از سوی طرف مقابل ، بی اعتبار معرفی شده است؟

1)     اگر در جواب معاویه دقت کنیم ، در عبارت نقل شده از او صریحا نقض صلح نامه فهمیده نمی شود ، بلکه می گوید: « انی کنت منیت الحسن اشیاء و اعطیته اشیاء» یعنی من به اام حسن (ع) چیزهایی را وعده داده ام.» که ممکن است این امور وعده داده شده خارج از مفاد صلح نامه باشد که معاویه خود را به آن پایبند نمی داند. بنابر این خود را ناقض اصل صلح نامه به حساب نمی آورد و یا لا اقل می تواند  ادعای عدم نقض از سوی خود توجیه را کند.

2)     باید میان شخصیت سیاسی معاویه و امام حسین (ع) تفاوت اساسی قائل شد ، همچنان که این تفاوت میان شخصیت سیاسی معاویه و امام علی (ع) وجود داشت. معاویه  اصولا عنصری سیاسی کار بود که حاظر است در راه رسیدن به اهداف خود هر ننگ و نیرنگی را به کار برد؛ چنانچه نمونه های فراوانی از این نیرنگ ها را می توانیم در زمان درگیری او با امام علی (ع) مشاهده کنیم... اما در مقابل امام حسین (ع) عنصری ارزشی ، مکتبی و اصولی است که حاظر نیست از هر وسیله ای برای پیروزی و موفقیت ظاهری خود استفاده کند؛ چنان که حضرت علی (ع) با جمله « و لن اطلب النصر بالجور» ( من حاظر نیستم با جور و ستم به پیروزی دست یابم) به این اصول گرایی خود اشاره می کند.

3)     باید شرایط آن زمان  را در نظر گرفت و به پیامدهای عم تعهد امام (ع) به صلح نامه دقت کرد. معاویه در آن زمان حاکم بلامنازع جامعه اسلامی بود که گستره حکومت او از شام گرفته تا عراق و حجازو یمن را در بر می گرفت و در هرگوشه، عوامل او به شدت از سیاست های او تبلیغ و دفاع میکردند.

2-     موقعیت معاویه 

 شخصیت معاویه در ند مردمان آن زمان و به ویژه شامیان، به گونه ای مثبت تلقی میشد که همین امر قیام علیه او را مشکل می ساخت ؛ زیرا انان او را به عنوان صحابی پیامبر اکرم (ص) ، کاتب وحی و برادر همسر پیامبر می شناختند و به نظر آنان ، معاویه نقش فراوانی در رواج اسلام در منطقه شامات و به ویژه دمشق داشته است.همچنین تجربه حکومت داری او و افزونی سنش بر امام حسن (ع) و امام حسین (ع) دو عامل دیگری بود که خود درنامه هایش به امام حسن (ع) به عنوان عواملی برای اثبات بیشتر شایستگی اش مطرح می کردو طبیعتا می توانست در مقابل امام حسین (ع) مانور بیشتری روی آنها بدهد.

3-    سیاست مداری معاویه

 پس از انعقاد قرار داد صلح گرچه معاویه از هر فرصتی برای ضربه زدن به بنی هاشم به ویژه  خاندان علوی استفاده می کرد  و در این راه حتی تامسموم کردن و به شهات رسانیدن امام حسن (ع) پیش رفت ؛ اما در ظاهر چنین وانمود می کرد که به بهترین شکل ممکن با این خاندان مدارا می کند و حرمت آنها را پاس می دارد.

4-    شرایط زمانه

هر چند عده ای از کوفیان  بلافاصله بعد از شهادت امام حسن(ع) به امام حسین نامه نگاشته و ضمن عرض تسلیت به او ، خود را  نتظر فرمان امام (ع) معرفی کردند ، اما آن حضرت می دانست که با توجه به عواملی همچون ثبات و استحکام قدرت مرکزی در شام ، تسلط کامل باند اموی بر شهر کوفه ، سابقه عملکرد سوء کوفیان در برخورد با امام علی (ع) و امام حسن (ع) چهره به ظاهر وجیه معاویه در بیشتر نقاط اسلامی و ... در صورت قیام احتمال موفقیت در حد نزدیک صفر خواهد بود و چنین اقدامی به جز هدر دادن نیروهای اندک، معرفی شدن به عنوان یاغی و خروج کننده بر حکومت به ظاهر اسلامی و شکست و کشته شدن خود نتیجه ای در برنخواه داشت. در حالی که در هنگام قیام علیه حکومت یزید ، شرایط زمانه برعکس این جریان بود.

 


دسته ها :
چهارشنبه هجدهم 10 1387
X